Nacht zonder dak: een verslag van Tami de Lange

Ik had vorig jaar ook al mee gedaan aan nacht zonder dak. Ik vond het toen een hele leuke ervaring.

Ik ging er toen natuurlijk wel over nadenken hoe de kinderen in arme landen dit elke nacht volhielden. 
Wij deden het maar een nacht en dan hadden we ook nog een toilet, stromend water, eten dat klaar werd gemaakt en een kampvuur, maar die kinderen hebben dat allemaal niet.

‘s Middags om 4 uur op 2 juli 2011 ontmoetten we op de boerderij van Vera alle kinderen die meededen aan de nacht zonder dak. Het was een hele grote groep.

Na een korte kennismaking gingen we hutten van karton bouwen. 
Het moesten stevige hutten zijn want we moesten er natuurlijk nog in slapen. Het was heel grappig om je eigen huis te bouwen, te verven en te plakken. 
Het was ook best moeilijk om zo’n stevige hut te maken; bij sommige groepjes vielen de hutten weer om of waaiden weg. 
De tijd ging ook veel te snel voorbij. Bijna niemand was klaar toen we al weer avond moesten gaan eten. 
We aten tortilla’s, ze waren echt heel lekker. 
Toen we gegeten hadden mochten we nog even verder aan de hutten bouwen. 
De hutten werden steeds steviger en creatiever. Ik kon me dan ook steeds moeilijk voorstellen dat kinderen in arme landen hun hutten ook aan het versieren en verven waren. 
Op het einde mochten we elkaars hutten beoordelen op stevigheid, creativiteit, ruimte, hoogte, isolatie en functionering. 
Nadat we een paar spelletjes hadden gespeeld, kwam de uitslag van wie de mooiste hut had gebouwd. 
Na de prijsuitreiking gingen we de film “Slumdog millionaire’’ bekijken. 
In die film was goed te zien hoe de straatkinderen in arme landen overleefden. 
Toen die film was afgelopen, gingen we met zijn allen om het kampvuur zitten dat tijdens de film was aangestoken. 
We kletsten nog wat na en maakten ondertussen marshmallows. 
Na een tijdje gingen de meeste kinderen dan slapen. 
Dat was wel even wennen. Het was heel anders om niet in je eigen bed te slapen, maar in een kartonnen doos die opeens veel kouder was dan toen we aan het bouwen waren. 
Natuurlijk kon de deur ook niet meer goed dicht en hing het plafond bijna op onze neus. 
De volgende ochtend stonden alle hutjes nog, maar veel waren ingezakt of half weggewaaid. 
Toen werd het leuk, want we mochten de hutjes slopen. Ik sprong samen met mijn vriendin boven op de hut die meteen doorzakte. Daarna ontbeten we en ruimden alle rommel op. 
Het was een hele mooie ervaring geweest, maar de meesten waren wel doodop. Ik moet er echt niet aan denken om dit elke dag mee te moeten maken.

Tami